ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ จะอยู่กับฉันตลอดไป
ปล.วันนี้มีความสุขมากที่ได้อยู่กับเด็กๆ พาเด็กๆไปฉลอง และต่อด้วยการปล่อยแก่ 
ที่ไหนก็ไม่สสบายเท่าบ้านเราแล้ว
ใครจะว่าบ้านนอกคอกนา ต่างจังหวัด ชนบท…ไม่เกี่ยวอ่ะ
เอาอะไรมาวัด จิตใจ หรือความเจริญ
ชีวิตมีแต่การเร่งรีบ ไม่มีใครสนใจใคร
ขึ้น BTS , MRT มีแต่คนก้มหน้าก้มตาสไลค์ พิมพ์ มอง วัตถุในมือ
โลกส่วนตัวสูงขึ้น การดำเนินชีวิตเปลี่ยนแปลงไป
นี่ก็คงเป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงของโลกละมั้ง
เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปแล้วมั้ง..เห้อ
ปล.ไปคราวนี้ได้เจอเพื่อนรัก “บิว” เพื่อนตอนมหาลัย ไม่ได้เจอกัน 2 ปีกว่าแล้วตั้งแต่จบ
ขอบคุณที่พาไป shop กระจาย 555
ได้เจอใครบางคนด้วย ขอบคุณที่พาไปกินข้าว ดูหนัง & coffee
ขอบคุณคับ
ยอมรับว่ายังไม่ลืม
ขอบคุณวัน เวลา ที่นำพาให้เราได้พบกัน
แต่มันจะดีกว่านี้ ถ้าเราคบกันไปจนถึงวันสุดท้าย
การที่รักใครสักคน ไม่ได้คบเล่นๆ จริงจัง อยากให้รักกันตลอดไป
แต่ที่ทำได้คือรักกันได้นานที่สุดแค่นี้เอง …
เคยถามตัวเองเหมือนกันนะว่าเชื่อเรื่อง 7 ปีอาถรรพ์หรือเปล่า
เห็นดาราเลิกกันเยอะแยะ หรือเพราะคบกันนานเกินไป
น้องว่ามันไม่จริงนะ ระหว่างเรามันคงเป็นเพราะไม่มีเวลาให้กันมากกว่า
การที่เราอยู่ไกลกันมันเป็นอุสรรคมั้ย ก็ไม่เลย
ตลอดเวลาเชื่อใจ รักเดียวใจเดียว ไม่เคยมีปัญหากันเพราะมือที่สาม
ระยะหลังๆเราเริ่มไม่เข้าใจกันมาขึ้น ไม่ได้คุยกัน ไม่มีเวลา
พี่สังคม สังสรรค์มากขึ้น ด้วยสภาพแวดล้อม หน้าที่การงาน
มันก็ใช่…ที่อยู่คนเดียว แต่ถ้ามีน้องอยู่พี่ก็จะไม่ทำตัวแบบนี้
คำขอโทษขอพี่เป็นรอบที่ล้านแล้วมั้ง…น้องก็ให้อภัยพี่มามาก
จนน้องเริ่มจะเหนื่อย และหันกลับมารักตัวเอง
ขอบคุณนะ ขอบคุณพี่สำหรับทุกๆสิ่งทุกอย่าง ความรู้สึกดีๆ ความรักที่มีให้
แต่น้องไม่ได้บอกพี่ ครั้งสุดท้ายที่เราคุยกัน คือ เมื่อไหร่
พักหลังๆ มันมีแต่ความเงียบ
ยิ่งฝืนก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งเรื้อรัง…
เราเจอกัน ไม่คิดว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย 30 ตุลาคม 54
message ฉบับสุดท้าย 12 มีนาคม 2555 ” ขอโทษ “
แต่มันคงสายไปแล้ว โอกาสที่น้องเคยให้พี่ ตอนนี้น้องขอเป็นฝ่ายที่หยิบยื่นให้ตัวเอง
น้องขอให้พี่เจอคนที่น่ารัก รักพี่มากๆ รักพี่มากกว่าที่น้องเคยรัก
ตอนนี้น้องภาวนาให้พี่อยู่ได้ มีกำลังใจ และน้องก็เชื่อว่าพี่ต้องทำได้
เราไม่ได้ผิดคำสัญญา แต่เราขอเปิดทางให้กันและกัน
ให้คนที่เข้าใจเราที่สุดเข้ามาดูแล
แต่ตอนนี้น้องแค่อยากรับรู้ว่าพี่เป็นยังไง สบายดีอยู่มั้ย
อยากโทรไปถามคนที่พี่เคยให้เบอร์ไว้ แต่ก็ไม่กล้า
ในเมื่อเรามาไกลได้แค่นี้ …ไม่ใช่สิ
เรามาไกลได้ขนาดนี้ก็ดีใจแล้ว
วันเวลาจะเร็วจะช้า ถ้าเราไปกันไม่ได้มันก็ต้องแยกกันอยู่ดี
วันนี้เป็นวันครบรอบ 8 ปีที่เรารู้จักกัน
แต่มันก็วนมาไม่ถึงอยู่ดี
ไม่เป็นไรเนอะ…
ความรักที่อยู่บนพื้นฐานของความห่างไกลสอนอะไรได้เยอะจริงๆ
เก็บวันเวลา เก็บความทรงจำดีๆระหว่างเราเอาไว้ แค่นี้ก็พอแล้ว
ปล.รักแรกกับรักสุดท้าย ใครๆก็คงอยากให้เป็นรักครั้งเดียวกัน…
หลังจากที่ปิดเทอมมาหลายวัน และก็หมดช่วงสงกรานต์แล้ว
เหมือนกิจกรรมที่ทำมา 2-3 ปี ตัดผม!!
ปกติไม่เคยตัดสั้น ไว้รากไทรตลอด แต่คราวนี้นึกยังไงเนี่ย
อกหักหรอ 555555555+ เอาสักหน่อยแล้วกันเนอะ
<
พอใจมั้ย ^^ ก็สวยแล้วเนอะ แต่พอมาถึงบ้าน มันกิ๊บผมไม่ได้เหมือนตอนยาวๆนะสิ
ร้อนๆๆคอมาก อากาศก็ร้อนเหลือหลายอย่าได้บรยาย
นี่เป็นการตัดสั้นมากในรอบหลายปี ตั้งแต่ปี 1 มหาลัย
แม่ไม่พูดอะไรแสดงว่ายังโอเคอยู่ ^^
แต่เริ่มขอความเห็นจากแม่ ถ้าเอาข้างหลังออกอีกนิดจะเป็นไรมั้ย
ตอนแรกจะตัดเอง แต่………ไม่กล้าเสี่ยง อิอิ
ข้างหน้าพอไหว แต่ข้างหลังเรามองไม่เห็น แหว่งขึ้นมาละเรื่องใหญ่เลยนะ
ผ่านไป 4 วัน
แหะๆ สั้นได้ใจ คอโผล่เป็นครั้งแรก เห็นท้ายทอยเลยอ่ะ เขินๆๆ
ก่อนหน้าไปตัดผม ก็แวะบริจาคเลือดที่โรงพยาบาล ห่างหายไป 1 ปีเต็ม
หลังจากที่ลองไปเมื่อหลายเดือนก่อนแต่เลือดลอย เพราะตั้งแต่ทำงานนอนดึกตลอด
เมื่อคืนก็เลยตั้งใจนอนตั้งแต่ 3 ทุ่ม ตอนเจาะเลือดก็ค้างอยู่กลางน้ำ ไม่ยอมจม ลุ้นๆๆๆมาก
ในที่สุดก็ได้บริจาคสมใจ ครั้งที่ 13 แล้ว ลักกี้นัมเบอร์
เอาบุญมาฝากค่ะ
สงกรานต์ปีนี้ก็เหมือนปีก่อนๆ ไม่ได้เ่ล่นสาดน้ำ ได้ไปทำบุญ
วันที่ 13 ไปวัดควนกรวด ได้สรงน้ำพระ ได้รดน้ำขอพรผู้สูงอายุ
ได้เจอญาติๆ พบปะพูดคุย ไม่วายโดนถามเมื่อไหร่จะมีข่าวดี …ยิ้มอย่างเดียว
ต้องรีบกลับเพราะเดี๋ยวจะโดนสาดน้ำ (ที่นี่เล่นกันวันเดียว)
วันที่ 14 ตื่นเช้าเอาพระที่บ้านลงสรงน้ำ
ก่อนไปวัดได้ไปรดน้ำขอพรพ่อแก่แม่แก่ บอกว่าแม่แก่ให้พรบ้าง…
แล้ว ญ ก็พูดเอง ขอให้ร่ำขอให้รวย แม่ว่า ร่ำ (ล่ำ) อ่ะไม่ต้อง รวยอย่างเดียวพอ 555
เดินกลับมาบ้านตัวเองรดน้ำขอพรพ่อกับแม่
ดีนะที่อาบน้ำกันหมดทั้งบ้านแล้ว มิเช่นนั้นมีจัดหนัก ^^”
ก็แต่งตัวไปวัดโคกเนียนช่วงเช้า กลับบ้าน ตอนบ่ายมีนัด (ไอย๊ะ)..เขินๆ
ได้เจอใครบางคน ตอนเย็นมีงานเลี้ยงรุ่น ก็ไปกันหลายคนเลย เกินร้อย แต่ไปไม่เกินร้อย 555
วันนี้พิเศษๆ ทั้งวันเลย Happy
วันที่ 15 ไปวัดวัดโคกเนียนช่วงเช้า ได้สรงน้ำพระอีกรอบ
เอาบุญมาฝากทุกๆคนคะ ^__^
ดูงานสิ…อะไรกันหนักกันหนา ปิดเทอมก็ไม่ได้ปิด
งานก็เยอะกว่าเปิดเทอมซะอีก อยากให้โรงเรียนเปิดเทอมๆๆๆๆ เปิดไม่ต้องปิด
เบื่อๆๆๆ มีอะไรก็โยน ทำเองกันไม่เป็นแล้ว
เราก็ทำได้แค่บ่น ก้มหน้าก้มตาทำงกๆๆๆๆ
แต่ก็มีเรื่องให้ยิ้มได้นะวันนี้
ไปซื้อของในตลาดมา กางเกง หลายอย่าง shop ในตลาด 1200 บาท…
แม่ค้าว่าต่อเก่งจัง แต่คนสวย ป้าให้ 55555555+
ขอบคุณค่ะ หนูรู้ว่าที่ต่อไปมันก็ไม่ได้หนักหนาหรอกเนอะ
จะสงกรานต์แล้ว แอบดีใจ..เอ๊ะ จะได้เจอใครบางคนหรือเปล่าน๊า…
ความเห็นล่าสุด